صحيفه سجاديه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
 
 
  • اسناد صحيفه سجاديه  
  • 1389-08-01 9:14:30  
  • تعداد بازدید : 418   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • سيد اجل نجم الدين بهاءالشرف ابوالحسن محمد ‌بن‌ حسن ‌بن‌ احمد ‌بن‌ على ‌بن‌ محمد ‌بن‌ عمر ‌بن‌ يحيى علوى حسينى براى ‌ما‌ روايت كرد كه:
    شيخ سعيد ابوعبدالله محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ شهريار - خزانه دار آستان مقدس مولى الموالى اميرالمؤمنين على ‌بن‌ ابى طالب عليه السلام - ‌در‌ ماه ربيع الاول سال 516 ‌ما‌ ‌را‌ خبر داد كه:
    اين صحيفه ‌بر‌ شيخ صدوق ابومنصور محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ عبدالعزيز عكبرى معدل - رحمةالله عليه - خوانده ‌مى‌ ‌شد‌ ‌و‌ ‌من‌ ‌مى‌ شنيدم ‌كه‌ چنين روايت ‌مى‌ كرد ‌از‌ ابوالفضل محمد ‌بن‌ عبدالله ‌بن‌ مطلب شيبانى ‌كه‌ گفت:
    شريف ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ حسن ‌بن‌ اميرالمؤمنين على ‌بن‌ ابى طالب عليهماالسلام براى ‌ما‌ حديث كرد ‌از‌ عبدالله ‌بن‌ عمر ‌بن‌ خطاب زيات ‌كه‌ گفت: ‌در‌ سال 265 براى ‌ما‌ روايت كرد دايى ‌من‌ على ‌بن‌ نعمان اعلم از: عميربن متوكل ثقفى بلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هارون ‌كه‌ ‌مى‌ گفت:
    يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليه السلام ‌را‌ ‌پس‌ ‌از‌ شهادت پدرش «زيد» ديدار كردم، آنگاه ‌كه‌ عازم خراسان بود؛ ‌بر‌ ‌وى‌ سلام كردم. پرسيد: ‌از‌ كجا ‌مى‌ آيى؟
    گفتم: ‌از‌ سفر ‌حج‌ برمى گردم.
    ‌از‌ خويشاوندان ‌و‌ عموزادگانش پرسيد ‌و‌ درباره ‌ى‌ حضرت امام صادق عليه السلام پرسش بسيار كرد.
    ‌در‌ پاس گفتم: همگان ‌از‌ آنچه ‌بر‌ پدرت زيد رفته است اندوهناكند.
    فرمود: عموى ‌من‌ محمد ‌بن‌ على [الباقر عليه السلام] پدرم ‌را‌ ‌از‌ اين قيام باز ‌مى‌ داشت ‌و‌ آينده ‌ى‌ اين قيام ‌را‌ ‌به‌ همين ترتيب ‌كه‌ صورت گرفت برايش توضيح داد.
    آنگاه ‌از‌ ‌من‌ پرسيد:
    آيا عموزاده ‌ام‌ جعفر ‌بن‌ محمد عليه السلام ‌را‌ ديدار كرده اى؟
    گفتم آرى.
    گفت: آيا درباره ‌ى‌ ‌من‌ سخنى نفرمود؟
    گفتم: آرى.
    گفت: برايم بگو ‌كه‌ ‌از‌ ‌من‌ چگونه ياد كرد.
    گفتم: فدايت گردم، دوست ندارم آنچه ‌را‌ ‌از‌ ‌او‌ شنيده ‌ام‌ رودررو برايت بازگويم.
    گفت: مرا ‌از‌ مرگ ‌مى‌ ترسانى؟ بگو ‌از‌ ‌او‌ ‌چه‌ شنيده اى؟
    گفتم: فرمود ‌تو‌ ‌هم‌ مانند پدرت كشته ‌مى‌ شوى ‌و‌ ‌به‌ دار آويخته خواهى شد.
    رنگش دگرگون ‌شد‌ ‌و‌ گفت: «يمحوا الله ‌ما‌ يشاء ‌و‌ يثبت ‌و‌ عنده ‌ام‌ الكتاب - خدا هرچه ‌را‌ بخواهد ‌مى‌ سترد ‌و‌ هرچه ‌را‌ بخواهد نگاه ‌مى‌ دارد ‌و‌ ‌ام‌ الكتاب نزد اوست.»
    آنگاه گفت: ‌اى‌ متوكل! پروردگار بزرگ اين دين ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ما‌ تأييد ‌و‌ تحكيم فرموده ‌و‌ دانش ‌و‌ شمشير ‌به‌ ‌ما‌ ارزانى داشت ‌و‌ عموزادگانم ‌را‌ تنها دانش عطا كرده.
    گفتم: فدايت گردم، ‌مى‌ بينم ‌كه‌ مردم ‌به‌ عموزاده ‌ات‌ جعفر ‌بن‌ محمد عليه السلام گرايش بيشترى دارند ‌تا‌ ‌به‌ ‌تو‌ ‌و‌ پدرت.
    گفت: ‌از‌ اين روست ‌كه‌ عموى ‌من‌ محمد ‌بن‌ على ‌و‌ فرزندش جعفر عليهم السلام مردم ‌را‌ ‌به‌ زندگى فرامى خوانند ‌و‌ ‌ما‌ ‌به‌ مرگ!
    گفتم: ‌اى‌ پسر پيامبر صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم! آيا دانش شما بيشتر است ‌يا‌ دانش آنان؟
    يحيى لختى انديشيد، آنگاه سربرآورد ‌و‌ گفت: همه ‌ى‌ ‌ما‌ ‌از‌ نعمت دانش بهره منديم، اما آنها همه ‌ى‌ آنچه ‌را‌ ‌ما‌ ‌مى‌ دانيم ‌مى‌ دانند ‌و‌ ‌ما‌ چيزهايى ‌را‌ ‌كه‌ آنان ‌مى‌ دانند نمى دانيم.
    آنگاه پرسيد: آيا ‌از‌ گفته هاى عموزاده ‌ام‌ چيزى نوشته اى؟
    گفتم: آرى.
    گفت: نشانم بده ‌كه‌ ‌از‌ سخن ‌او‌ ‌چه‌ نوشته اى؟
    ‌من‌ سخنى چند ‌از‌ سخنان ‌آن‌ حضرت ‌را‌ ‌كه‌ نوشته بودم ‌به‌ ‌او‌ نشان دادم. آنگاه دعايى ‌را‌ ‌كه‌ ابوعبدالله [امام جعفر صادق عليه السلام] مرا املا كرده بود - ‌و‌ گفته بود ‌كه‌ اين دعا ‌را‌ پدرش محمد ‌بن‌ على ‌بر‌ ‌او‌ املا كرده ‌و‌ گفته بود ‌آن‌ دعا ‌از‌ على ‌بن‌ الحسين عليه السلام ‌و‌ ‌از‌ دعاهاى صحيفه كامله است - نزد ‌او‌ نهادم.
    يحيى ‌از‌ آغاز ‌تا‌ پايان ‌در‌ ‌آن‌ نگريست ‌و‌ گفت: آيا اجازه ‌مى‌ دهى ‌از‌ اين دعا نسخه ‌اى‌ بردارم؟
    گفتم: ‌اى‌ فرزند رسول خدا، آيا براى چيزى ‌كه‌ ‌از‌ ‌آن‌ شماست ‌از‌ ‌من‌ اجازه ‌مى‌ خواهى؟
    گفت: اكنون صحيفه ‌اى‌ ‌از‌ دعاى كامل ‌كه‌ پدرم ‌از‌ پدرش حفظ كرده ‌در‌ اختيارت ‌مى‌ گذارم. پدرم وصيت كرده ‌كه‌ اين دعا ‌را‌ ‌از‌ مردم نااهل پنهان دارم.
    ‌در‌ اين هنگام ‌از‌ جاى برخاستم ‌و‌ ‌سر‌ يحيى ‌را‌ بوسيدم ‌و‌ گفتم: ‌من‌ خدا ‌را‌ ‌به‌ محبت ‌و‌ اطاعت شما پرستش ‌مى‌ كنم ‌و‌ اميدوارم ‌كه‌ ولايت شما مايه ‌ى‌ سعادت دنيا ‌و‌ آخرتم گردد. آنگاه يحيى صحيفه ‌اى‌ ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ حضرت صادق عليه السلام ‌به‌ ‌او‌ داده بودم ‌به‌ جوانى ‌كه‌ ‌در‌ آنجا بود داد ‌تا‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ خطى خوش ‌و‌ خوانا بنويسد ‌و‌ ‌به‌ ‌وى‌ عرضه دارد ‌تا‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ بركند.
    آنگاه گفت: ‌من‌ بارها اين دعا ‌را‌ ‌از‌ جعفر عليه السلام خواسته بودم ‌و‌ ‌او‌ دريغ ‌مى‌ كرد.
    متوكل گويد: ‌پس‌ ‌از‌ ارائه دعا ‌از‌ كرده ‌ى‌ خود پشيمان شدم ‌و‌ نمى دانستم ‌چه‌ بايد كرد، ‌و‌ امام ابوعبدالله عليه السلام مرا نگفته بود ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ كسى ندهم - آنگاه ‌وى‌ جعبه ‌اى‌ آورد ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ صحيفه ‌اى‌ قفل برنهاده ‌و‌ مهر كرده بيرون آورد. نخست ‌در‌ مهر نگريست، آنگاه ‌بر‌ ‌آن‌ بوسه داد ‌و‌ گريست. آنگاه مهر ‌را‌ شكست ‌و‌ قفل ‌را‌ بگشود ‌و‌ ‌آن‌ صحيفه بگشاد ‌و‌ ‌بر‌ ديده نهاده ‌و‌ ‌بر‌ چهره ماليد ‌و‌ گفت: ‌اى‌ متوكل! ‌به‌ خدا سوگند، اگر عموزاده ‌ام‌ خبر نداده بود ‌كه‌ ‌من‌ كشته ‌مى‌ شوم ‌و‌ پيكرم ‌بر‌ دار ‌مى‌ رود، اين صحيفه ‌را‌ ‌كه‌ همواره ‌در‌ نگهداشت ‌آن‌ حرص ‌مى‌ ورزيده ‌ام‌ ‌به‌ ‌تو‌ نمى دادم. ولى ‌مى‌ دانم ‌كه‌ سخن ‌او‌ ‌حق‌ است. چيزى است ‌كه‌ ‌از‌ پدران خود شنيده است ‌و‌ ‌به‌ زودى صحت ‌آن‌ آشكار خواهد شد. بيم دارم ‌كه‌ اين علم ‌به‌ دست بنى اميه افتد ‌و‌ ‌از‌ دسترس مردم پنهان ماند. ‌تو‌ اين صحيفه ‌را‌ ‌از‌ ‌من‌ بستان ‌و‌ خاطرم ‌را‌ آسوده ساز ‌و‌ نيكو نگاهش دار.
    صبر ‌كن‌ ‌تا‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ قضاى الهى درباره ‌ى‌ ‌من‌ ‌به‌ امضا رسد ‌و‌ كار ‌من‌ ‌با‌ اين قوم ‌به‌ پايان آيد، اين امانت ‌را‌ ‌به‌ عموزادگانم محمد ‌و‌ ابراهيم پسران عبدالله ‌بن‌ حسن ‌بن‌ حسن ‌بن‌ على عليه السلام برسان، ‌كه‌ اين ‌دو‌ برادر ‌پس‌ ‌از‌ ‌من‌ ‌بر‌ ‌ضد‌ دشمنان دين قيام خواهند كرد. متوكل ‌بن‌ هارون گفت: ‌پس‌ ‌از‌ شهادت يحيى ‌بن‌ زيد ‌به‌ مدينه برگشتم ‌و‌ ‌به‌ ديدار حضرت صادق عليه السلام رفتم ‌و‌ آنچه يحيى گفته بود ‌به‌ ‌او‌ بازگفتم. امام سخت اندوهگين ‌شد‌ ‌و‌ گريست ‌و‌ فرمود: خداوند يحيى ‌را‌ بيامرزد ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ پدران ‌و‌ نياكانش برساند. ‌اى‌ متوكل، ‌به‌ خدا سوگند آنچه مانع ‌مى‌ ‌شد‌ ‌كه‌ دعا ‌را‌ ‌به‌ ‌او‌ دهم چيزى بود ‌كه‌ يحيى ‌را‌ ‌از‌ سرنوشت صحيفه ‌ى‌ پدرش ‌به‌ دست ديگران بيمناك كرده بود. اكنون ‌آن‌ صحيفه كجاست؟ گفتم: اين است.
    امام عليه السلام صحيفه ‌را‌ گشود ‌و‌ فرمود: ‌به‌ خدا سوگند اين ‌خط‌ عمويم زيد ‌و‌ اين دعاى جدم على ‌بن‌ حسين عليه السلام است. آنگاه ‌به‌ فرزندش اسماعيل گفت: فرزندم، برخيز ‌و‌ ‌آن‌ دعا ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌تو‌ سپردم ‌و‌ دستور دادم نگاهش دارى بياور.
    اسماعيل صحيفه ‌را‌ آورد. گويى همان صحيفه بود ‌كه‌ يحيى ‌بن‌ زيد ‌به‌ ‌من‌ داده بود. امام عليه السلام ‌بر‌ ‌آن‌ بوسه داد ‌و‌ ‌بر‌ ديده نهاد ‌و‌ فرمود: اين ‌خط‌ پدرم ‌و‌ املاى جدم است ‌كه‌ ‌در‌ وقت املاى ‌آن‌ ‌من‌ نيز حاضر بودم.
    گفتم: ‌اى‌ فرزند رسول خدا، آيا اجازه ‌مى‌ دهى ‌تا‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌با‌ صحيفه ‌ى‌ زيد مقابله كنم؟
    فرمود: آرى ‌تو‌ شايسته چنين كارى هستى.
    ‌من‌ ‌آن‌ ‌دو‌ ‌را‌ ‌با‌ ‌هم‌ مقابله كردم. ‌هر‌ ‌دو‌ يكسان بودند، حتى ‌يك‌ حرف ‌هم‌ ميانشان اختلاف نبود. سپس ‌از‌ ‌او‌ خواستم چنان ‌كه‌ يحيى سفارش كرده بود صحيفه يحيى ‌را‌ ‌به‌ پسران عبدالله ‌بن‌ حسن دهم.
    امام عليه السلام اين آيه ‌را‌ تلاوت فرمود: «ان الله يأمركم ‌ان‌ تؤدوا الامانات الى اهلها - خدا شما ‌را‌ فرمان ‌مى‌ دهد ‌كه‌ امانتها ‌را‌ ‌به‌ صاحبانش بازگردانيد» آرى ‌آن‌ ‌را‌ بديشان بده.
    چون برخاستم ‌كه‌ ‌به‌ ديدار آنان روم، حضرت فرمود ‌تا‌ سرجايم بنشينم. سپس كسى فرستاد ‌تا‌ محمد ‌و‌ ابراهيم بيامدند. حضرت ‌رو‌ ‌به‌ آنان كرد ‌و‌ فرمود: اين صحيفه ميراث عموزاده ‌ى‌ شما يحيى ‌بن‌ زيد است ‌و‌ يحيى شما ‌را‌ ‌به‌ جاى برادران خود ‌به‌ اين ميراث اختصاص داده، ولى ‌من‌ ‌با‌ شما شرطى دارم.
    گفتند: خدايت رحمت كناد، ‌آن‌ شرط چيست ‌كه‌ سخن شما پذيرفته است.
    فرمود: اين صحيفه ‌را‌ ‌از‌ مدينه بيرون نبريد.
    گفتند: چرا؟
    فرمود: يحيى ‌بن‌ زيد ‌مى‌ ترسيد ‌كه‌ ‌پس‌ ‌از‌ شهادتش اين ميراث گرانبها ‌به‌ دست دشمنانش بيفتد ‌و‌ ‌من‌ نيز ‌به‌ همين خاطر نگرانم.
    گفتند: عموزاده ‌ى‌ ‌ما‌ ‌مى‌ دانست ‌كه‌ كشته خواهد شد، ‌از‌ اين ‌رو‌ ‌از‌ تباه شدن صحيفه نگران بود.
    امام عليه السلام فرمود: شما نيز ‌در‌ امان نخواهيد بود. ‌به‌ خدا سوگند ‌من‌ ‌مى‌ دانم ‌كه‌ شما نيز ‌به‌ زودى خروج خواهيد كرد ‌و‌ همانند ‌او‌ ‌سر‌ ‌بر‌ ‌سر‌ اين كار خواهيد گذاشت. ‌آن‌ ‌دو‌ ‌از‌ جاى برخاستند ‌و‌ گفتند: لاحول ‌و‌ ‌لا‌ قوة الا بالله العلى العظيم. ‌و‌ ‌از‌ نزد امام عليه السلام بيرون شدند.
    سپس امام عليه السلام ‌به‌ ‌من‌ فرمود: يحيى ‌بن‌ زيد ‌به‌ ‌تو‌ گفته ‌كه‌ عموى ‌من‌ ‌و‌ پسرش جعفر مردم ‌را‌ ‌به‌ سوى زندگانى ‌مى‌ خوانند ‌و‌ ‌ما‌ آنان ‌را‌ ‌به‌ سوى مرگ فرامى خوانيم.
    عرض كردم: آرى يابن رسول الله پسرعموى شما يحيى چنين ‌مى‌ گفت.
    حضرت فرمود: خدا يحيى ‌را‌ رحمت كند. پدرم مرا ‌از‌ پدرش، ‌از‌ جدش، ‌از‌ اميرالمؤمنين على عليه السلام روايت كرد ‌كه‌ پيامبر خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌را‌ ‌بر‌ منبر خواب سبكى ‌در‌ ربود، ‌در‌ رؤيا چنان ديد ‌كه‌ چند مرد مانند بوزينه ‌از‌ منبرش بالا ‌و‌ پايين ‌مى‌ پرند ‌و‌ مردم ‌را‌ ‌به‌ قهقرى ‌مى‌ رانند. ناگهان ‌از‌ ‌آن‌ خواب سبك بيدار ‌شد‌ ‌و‌ ‌بر‌ سيماى مباركش سايه ‌ى‌ اندوه نمايان گشت. ‌در‌ ‌آن‌ هنگام جبرئيل اين آيت ‌بر‌ ‌وى‌ القا كرد:
    «و ‌ما‌ جعلنا الرؤيا التى اريناك الا فتنة للناس ‌و‌ الشجرة الملعونة ‌فى‌ القرآن ‌و‌ نخوفهم فما يزيدهم الا طغيانا كبيرا...» ‌و‌ غرض ‌از‌ «شجره ملعونه» بنى اميه بود.
    ‌آن‌ حضرت ‌از‌ جبرئيل پرسيد: آيا ‌در‌ عهد ‌و‌ زمان ‌من‌ بوزينگان بشر صورت چنين كنند؟
    گفت: ‌نه‌ ‌يا‌ رسول الله، چرخ اسلام بسى بگردد ‌تا‌ ‌از‌ هجرت ‌تو‌ دهسال بگذرد ‌و‌ آنگاه اين چرخ ‌به‌ گردش ادامه دهد ‌تا‌ سال هجرت ‌به‌ ‌سى‌ ‌و‌ پنج رسد ‌و‌ پنج سال ‌هم‌ ‌به‌ اين گردش بماند. ‌در‌ اين هنگام چرخ گمراهى ‌و‌ ضلالت ‌به‌ گردش درآيد ‌و‌ ‌در‌ اين گردش حكومت فراعنه آغاز شود.
    امام عليه السلام فرمود: كريمه ‌ى‌ شريفه ‌ى‌ «انا انزلناه ‌فى‌ ليلة القدر ‌و‌ ‌ما‌ ادرك ‌ما‌ ليلة القدر. ليلة القدر خير ‌من‌ الف شهر» بدين مناسبت نازل شده ‌و‌ ‌آن‌ هزار ماه، حكومت بنى اميه است ‌كه‌ ‌در‌ ‌آن‌ ‌از‌ ‌شب‌ قدر نشانى نيست.
    بنى اميه هزار ماه ‌بر‌ مردم حكومت كنند ‌و‌ چنان باشد ‌كه‌ اگر كوههاى جهان ‌در‌ برابرشان ‌به‌ سرفرازى ‌و‌ گردنكشى برخيزند اين قوم ‌بر‌ كوهها چيره شوند ‌تا‌ ‌آن‌ لحظه ‌كه‌ پروردگار متعال سقوطشان ‌را‌ اراده فرمايد ‌و‌ ‌به‌ گردنشان دراندازد. بنى اميه ‌در‌ طول اين مدت ‌بر‌ دشمنى ‌و‌ كينه ‌ى‌ ‌ما‌ اهل بيت بمانند ‌و‌ پيامبر خدا ‌به‌ آنچه ‌كه‌ اهل بيت ‌و‌ شيعيان ‌و‌ دوستانش ‌از‌ بنى اميه ببينند خبر داده ‌و‌ آيه شريفه:
    «الم ‌تر‌ الى الذين بدلوا نعمت الله كفرا ‌و‌ احلوا قومهم دار البوار جهنم يصلونها ‌و‌ بئس القرار. - آيا نديدى كسانى ‌را‌ ‌كه‌ نعمت خدا ‌را‌ ‌به‌ ناسپاسى دگرگون كرده ‌و‌ قوم ‌و‌ كسانشان ‌را‌ ‌به‌ تباهى رهسپار نمودند ‌و‌ ‌به‌ دوزخ ‌كه‌ بدجايگاهى است درآيند.» ‌از‌ سوى خداوند متعال ‌در‌ اين باب فرود آمده است.
    ‌و‌ ‌آن‌ نعمت الهى ‌كه‌ ‌با‌ دست بنى اميه دگرگون شود، محمد ‌و‌ خاندانش ‌مى‌ باشند ‌كه‌ دوستيشان كليد بهشت ‌و‌ دشمنى شان مايه ‌ى‌ عذاب دوزخ است.
    پيامبر خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله اين اسرار ‌را‌ ‌به‌ على ‌و‌ خاندانش بازگفته است.
    آنگاه امام صادق عليه السلام فرمود:
    ‌تا‌ قيام قائم ‌آل‌ محمد (عجل الله) تعالى فرجه هيچ ‌كس‌ ‌از‌ خاندان ‌ما‌ ‌بر‌ ‌ضد‌ ظلم ‌و‌ براى اقامه ‌حق‌ برنخواسته ‌و‌ برنخواهد خواست مگر آنكه گرفتار بلا شود ‌و‌ قيام ‌او‌ براى ‌ما‌ ‌و‌ شيعيان ‌ما‌ رنج ‌و‌ گرفتارى بيشترى فراهم آورد. متوكل ‌بن‌ هارون گفت: آنگاه امام صادق عليه السلام صحيفه ‌ى‌ كامله ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ املا فرمود ‌كه‌ ‌به‌ هفتاد ‌و‌ پنج باب (دعا) مشتمل بود ‌كه‌ يازده باب ‌آن‌ ‌از‌ خاطرم رفت ‌و‌ آنچه توانستم ثبت ‌و‌ ضبط كنم شصت ‌و‌ اند باب است.
    ‌از‌ سوى ديگر، شيخ عكبرى ‌از‌ ابوالمفضل براى ‌ما‌ روايت كرد ‌كه‌ ابوبكر محمد ‌بن‌ حسن روزبه مداينى كاتب، ساكن رحبه [از محله هاى كوفه] ‌در‌ خانه خودش براى ‌من‌ روايت كرد كه: محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ مسلم مطهرى براى ‌ما‌ روايت كرد ‌از‌ پدرش احمد ‌بن‌ مسلم مطهرى ‌از‌ عمر ‌بن‌ متوكل بلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هارون ‌كه‌ گفت: يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليهماالسلام ‌را‌ ديدار كردم... - ‌و‌ داستان ‌را‌ ‌تا‌ ماجراى خواب پيامبر صلى الله عليه ‌و‌ آله نقل ‌مى‌ كند - آنگاه ‌مى‌ گويد: جعفر ‌بن‌ محمدالصادق عليه السلام ‌از‌ جد خود على ‌بن‌ الحسين عليه السلام براى ‌ما‌ روايت كرد ‌كه‌ ‌آن‌ حضرت ‌در‌ حضور ‌من‌ بدين ترتيب صحيفه كامله ‌را‌ ‌بر‌ پدرم املا فرمود:

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %0
    تعداد آراء :
    0
    امتیاز شما :