صحيفه سجاديه
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
 
 
  • براى دور ساختن نيرنگ دشمنان   
  • 1389-08-01 9:12:9  
  • تعداد بازدید : 168   
  • ارسال به دوستان
  •  
  •  
  • براى دور ساختن نيرنگ دشمنان

    دعاى ‌آن‌ حضرت عليه السالم است ‌در‌ درو ساختن نيرنگ دشمنان ‌و‌ بازگرداندن خشم آنان  


    •    بار خدايا، هدايتم كردى، ‌و‌ ‌من‌ ‌به‌ كارهاى بيهوده پرداختم، پندم دادى، ومن سخت دلى ورزيدم، نعمت نيكويم دادى، ‌و‌ ‌من‌ نافرمانيت كردم، آنگاه آنچه ‌را‌ ‌از‌ منعم كدره بودى ‌به‌ ‌من‌ شناساندى، ‌و‌ ‌من‌ شناختم ‌و‌ آمرزش طلبيدم، ‌و‌ ‌تو‌ بخشودى، آنگاه بار ديگر ‌به‌ گناه برگشتم ‌و‌ ‌تو‌ پوشاندى، ‌پس‌ ‌اى‌ خداى ‌من‌ سپاست باد!

    •    بار خدايا، خود ‌را‌ ‌به‌ واديهاى تباهى ‌در‌ افكندم ‌و‌ ‌به‌ پرتگاه تلف ‌در‌ آمدم، ‌در‌ آنجا خود ‌را‌ ‌با‌ سطوت ‌و‌ قهرت ‌و‌ ‌با‌ عذابها ‌و‌ خشمت روبرو ديدم.

    •    و تنها وسيله ‌ام‌ براى رسيدن ‌به‌ درگاهت اين است ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ ‌به‌ يكتايى پرستيده ام، ‌و‌ هيچ چيز ‌را‌ ‌با‌ ‌تو‌ انباز نساخته ام، ‌و‌ كسى ‌را‌ ‌جز‌ ‌تو‌ ‌به‌ خدايى نگرفته ‌ام‌ ‌و‌ ‌با‌ جانم ‌به‌ سويت گريخته ام، ‌كه‌ گنهكار ‌را‌ ‌جز‌ ‌تو‌ گريزگاهى نيست ‌و‌ پناهنده ‌را‌ ‌كه‌ بهره ‌اش‌ ‌را‌ تباه ساخته ‌جز‌ ‌تو‌ پناهى نيست.

    •    بار خداى، بسا دشمنى ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ شمشير دشمنى كشيد، ‌و‌ براى كشتنم خنجر ‌به‌ الماس ساييد، ‌و‌ ‌دو‌ برنده ‌اش‌ ‌را‌ ‌هر‌ ‌چه‌ تيزتر گردانيد ‌و‌ زهر كشنده ‌اش‌ ‌را‌ ‌به‌ آب درآميخت، ‌و‌ خدنگ جان شكارش ‌را‌ برايم ‌در‌ كمان نهاد، ‌و‌ نخفت ‌و‌ چشم ‌از‌ ‌من‌ ‌بر‌ نمى گرفت ‌و‌ ‌در‌ ‌دل‌ داشت ‌كه‌ ‌به‌ ‌من‌ گزند رساند، ‌و‌ شرنگ كين توزيش ‌را‌ ‌به‌ كامم ريزد.

    •    و ‌تو‌ ‌مى‌ ديدى بار خدايا، ‌كه‌ چگونه ‌از‌ تحمل رنجها ناتوان ‌و‌ ‌از‌ انتقام كشيدن ‌از‌ كسى ‌كه‌ ‌با‌ منش ‌سر‌ جنگ است ‌در‌ ‌مى‌ مانم ‌و‌ درميان انبوه دشمنان چگونه تنهايم، ‌و‌ ‌مى‌ ديدى ‌كه‌ چگونه ‌در‌ كمين نشسته ‌تا‌ گرفتارم سازد ‌از‌ راهى ‌كه‌ ‌بى‌ خبرم!

    •    بار خدايا، ‌در‌ اين هنگام بود ‌كه‌ ‌به‌ ياريم شتافتى ‌و‌ ‌به‌ نيرويت پشتم ‌را‌ استوار گرداندى، شمشيرش ‌را‌ كند نموددى، ‌و‌ ‌با‌ آنهمه ياران ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ بود تنهايش گذاشتى، ‌و‌ مرا ‌بر‌ ‌وى‌ غلبه دادى، ‌و‌ سلاحى ‌را‌ ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ نشانه رفته بود ‌به‌ سويش باز گرداندى، ‌و‌ ‌بى‌ آنكه آتش خشمش فرو مرده ‌و‌ عطش انتقامش فرو نشسته باشد هزيمتش دادى، ‌و‌ ‌او‌ ‌سر‌ انگشتانش ‌را‌ ‌به‌ دندان ‌مى‌ گزيد ‌و‌ ‌بى‌ آنكه سپاهيانش ‌به‌ وعده شان وفا كنند ‌مى‌ گريخت.

    •    بار خدايا، بسا ستمگرى ‌كه‌ ‌با‌ مكرش مرا آزرد، دامهاى شكارش ‌را‌ ‌بر‌ ‌سر‌ راهم برافراشت، ‌و‌ ‌از‌ ‌هر‌ سو جاسوسان ‌بر‌ ‌من‌ گماشت، ‌و‌ چون درنده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌در‌ كمين شكار گريخته نشيند، ‌به‌ انتظار نشست ‌تا‌ مگر فرصتى يابد، اما ‌در‌ همان حال ‌كه‌ ‌با‌ خوش رويى ‌و‌ چرب زبانى ‌با‌ ‌من‌ نرد دوستى ‌مى‌ باخت، ‌با‌ نگاه خشم آلودش كار مرا ‌مى‌ ساخت.

    •    و ‌تو‌ ‌اى‌ خداى من- فرخنده ‌و‌ برترى- چون ‌بد‌ نهادى ‌و‌ كژانديشى ‌اش‌ ‌را‌ ديدى، ‌او‌ ‌را‌ ‌با‌ سر، ‌در‌ همان گودالى ‌كه‌ براى شكارم كنده بود ‌در‌ افكندى، ‌او‌ ‌را‌ ‌با‌ سر، ‌در‌ همان گودالى ‌كه‌ براى شكارم كنده بود ‌در‌ افكندى، ‌و‌ ‌در‌ ژرفاى گودالش سرنگون كردى، ‌و‌ ‌او‌ ‌پس‌ ‌از‌ آنهمه سركشى ‌سر‌ ‌به‌ خوارى نهاد، ‌و‌ ‌در‌ همان دامى ‌كه‌ برايم گسترده بود ‌به‌ دام افتاد! ‌و‌ اگر مهر ‌و‌ رحمتت نبود، آنچه ‌بر‌ ‌وى‌ فرود آمد ‌بر‌ ‌من‌ فرود آمده بود.

    •    بار خدايا، بسا حسودى ‌كه‌ ‌بر‌ نعمت ‌من‌ رشك برد، ‌و‌ غصه گلوگاهش ‌را‌ فشرد، ‌و‌ خشم چون استخوانى حلقومش ‌را‌ آزرد، ‌با‌ نيش زبان آزارم داد، ‌و‌ ‌هر‌ عيب ‌كه‌ داشت ‌بر‌ ‌من‌ نهاد، تيرهاى اتهامش ‌را‌ ‌بر‌ آبرويم ريخت ‌و‌ خصلت هاى ناپسندى ‌را‌ ‌كه‌ ‌در‌ خودش بود ‌به‌ گردنم آويخت، ‌به‌ نيرنگش خشمگينم ساخت، ‌و‌ ‌با‌ مكر ‌و‌ فريبش ‌بر‌ سرم تاخت.

    •    و ‌من‌ پروردگارا، ‌تو‌ ‌را‌ خواندم، ‌تو‌ ‌را‌ ‌به‌ فريادرسى طلبيدم، ‌و‌ ‌به‌ اجابت سريعت اميدوار بودم، نيك ‌مى‌ دانستم كسى ‌كه‌ ‌در‌ سايه ‌ى‌ امنت پناه گرفت ستم نمى بيند، ‌و‌ آنكه ‌به‌ پناهگاه نصرتت ‌در‌ آيد ‌در‌ نمى ماند، ‌و‌ ‌تو‌ مرا ‌از‌ رشكش رهايى دادى، ‌و‌ ‌به‌ قدرتت ‌از‌ آسيبش نگه داشتى.

    •    بار خدايا، ‌چه‌ بسيار ابرهاى بلا ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ فراز سرم پراكندى! ‌چه‌ بسيار ابرهاى نعمت ‌را‌ ‌كه‌ ‌بر‌ ‌من‌ باراندى! ‌چه‌ بسيار جويباران رحمت ‌را‌ ‌كه‌ برايم روان كردى! ‌چه‌ بسيار جامه هاى عافيت ‌را‌ ‌كه‌ ‌بر‌ تنم پوشاندى! بسا ديدگان حوادث ‌را‌ ‌كه‌ دوختى! بسا پرده هاى اندوه ‌را‌ ‌كه‌ برداشتى!

    •    بسا نيك گمانيم ‌را‌ ‌كه‌ عمل ساختى! بسا نيازى ‌را‌ ‌كه‌ جبران كردى! بسا افتادنى ‌را‌ ‌كه‌ بپا داشتى! بسا بيچارگى ‌را‌ ‌كه‌ دگرگون ساختى!

    •    بار خدايا، آنچه كردى همه ‌از‌ ‌سر‌ احسانت بود، ‌و‌ ‌با‌ آنكه ‌من‌ ‌در‌ نافرمانيت غوطه ‌ور‌ بودم، كردار ناپسندم ‌تو‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌به‌ كمال رساندن احسانت باز نداشت، ‌و‌ اينهمه نيكى، مرا ‌از‌ ارتكاب كارهاى ناپسند فرو نگذاشت، آرى ‌از‌ آنچه ‌مى‌ كنى باز خواست نخواهى شد.

    •    بار خدايا، ‌از‌ ‌تو‌ خواسته شد، عطا كردى! ‌بى‌ درخواست، مرحمت فرمودى! احسانت ‌را‌ خواستار شدند، سخاوت ورزيدى!
    •    مولاى من، ‌تو‌ ‌جز‌ احسان ‌و‌ اكرام ‌و‌ نيكى ‌و‌ نعمت بخشى ‌را‌ ‌بر‌ خود نپسنديدى ‌و‌ ‌من‌ ‌جز‌ فروافتادن ‌در‌ گناه، تجاوز ‌از‌ حدود ‌و‌ غفلت ‌از‌ هشدارهايت كارى ‌به‌ جاى نياوردم، ‌پس‌ سپاست باد خداوندا! ‌تو‌ ‌آن‌ مقتدرى ‌كه‌ مغلوب نمى گردى، مهلت ‌مى‌ دهى ‌و‌ شتاب نمى ورزى.

    •    و اينك ‌در‌ پيشگاهت كسى ايستاده ‌كه‌ اقرار ‌به‌ گستردگى نعمتت دارد، اما ‌در‌ برابر ‌آن‌ ‌از‌ سپاسگزارى قصور ‌مى‌ ورزد، ‌و‌ ‌بر‌ خود گواهى ‌مى‌ دهد ‌كه‌ نعمت هايت ‌را‌ تباه ‌مى‌ سازد.

    •    بار خدايا، ‌به‌ مقام والاى محمد ‌و‌ فروغ جاودان على ‌به‌ درگاهت قرب ‌مى‌ جويم، ‌و‌ ‌آن‌ ‌دو‌ ‌را‌ شفيع ‌مى‌ سازم ‌كه‌ مرا ‌از‌ ‌شر‌ اين ‌و‌ ‌آن‌ پناه دهى، ‌كه‌ اجابت ‌آن‌ ‌در‌ برابر توانگريت دشوار نمى باشد، ‌و‌ ‌با‌ وجود قدرتت ‌تو‌ ‌را‌ ‌به‌ رنج نيندازد، ‌و‌ ‌تو‌ ‌بر‌ ‌هر‌ كار توانايى.

    •    بار خدايا، رحمت ‌و‌ توفيقت ‌را‌ ارزانيم دار، ‌تا‌ چون نردبانى بدان بالا روم، ‌و‌ ‌به‌ خشنوديت دسترسى يابم، ‌و‌ ‌از‌ كيفرت ‌در‌ امان مانم، ‌اى‌ مهربانترين مهر گستران.

     
    نام :
    نام خانوادگی :
    ایمیل :
     
    متن :
    متوسط امتیاز :
    %100
    تعداد آراء :
    1
    امتیاز شما :