دعاي آن حضرت است به هنگام طلب به اصرار از باري تعالي.
̶ اى خداوند يكتايى كه در آسمان و زمين چيزى بر تو پوشيده نيست و چگونه تواند- اى خداى من- چيزى كه خود آن را آفريده اى بر تو پوشيده ماند، يا چگونه شمار نتوانى كرد آنچه خود آن را پديد آورده اى، يا چگونه از تو پنهان تواند ماند آنچه تدبير كار او به دست توست، يا چگونه از تو تواند گريخت آن كه اگر روزى اش ندهى زنده نخواهد بود يا چگونه از چنبر فرمان تو تواند رست آن كه راهى جز حيطه ى فرمانروايى تواش در پيش نيست.
̶ اى خداوند، منزهى تو. از آفريدگانت آن كه تو را بيشتر شناسد، بيشتر از تو ترسد و آن كه تو را بيشتر فرمان برد خضوعش در برابر تو بيشتر باشد و آن كه تواش روزى دهى و او ديگرى را پرستد در نزد تو از همه كس فرومايه تر است.
̶ اى خداوند، منزهى تو. سلطه و قدرت تو را نمى كاهد كسى كه به تو شرك آورد و پيامبرانت را به دروغ نسبت دهد. آن كس كه خواست تو را خوش ندارد، نتواند فرمانت را نپذيرد و آن كس كه منكر قدرت تو بود، خود را از تو در امان نتواند داشت و آن كس كه جز تو ديگرى را پرستد، از كيفر تواش گريزى نيست و آن كس كه ديدار تو را نخواهد، نتواند تا ابد در دنيا زيستن گيرد.
̶ اى خداوند، منزهى تو. چه رفيع است مقام تو چه قهار است قدرت تو، چه سخت است نيروى تو چه نافذ است فرمان تو.
̶ اى خداوند، منزهى تو. مرگ را بر همه ى آفريدگانت مقرر داشته اى: خواه به يكتاييت بپرستند يا نپرستند. همه چشنده ى شرنگ مرگند و همه رهسپار سراى آخرت. پس متبارك و متعالى هستى. خدايى جز تو نيست. يكتايى و بى شريكى.
̶ به تو ايمان آوردم و پيامبرانت را تصديق كردم و كتابت را پذيرفتم و به هر معبودى جز تو كافر شدم و از هر كس كه جز تو را بپرستد بيزارى جستم.
̶ بار خدايا، شام را به بامداد مى آورم و بامداد را به شام مى رسانم در حالى كه عمل خويش اندك مى شمارم و به گناه خود اعتراف مى كنم و به خطاى خويش اقرار مى آورم. بار خدايا، چون پيروى از هواى نفس را از حد گذرانيده ام، آفريده اى ذليلم. عمل من مرا به هلاكت افكند و هوى و هوس من به تباهيم كشيد و شهوات من مرا از كردار نيك محروم داشت.
̶ اى مولاى من، از تو مى خواهم همانند كسى كه آرزوى دور و درازش به لهو و لعب سرگرم داشته و جسمش به سبب تن پرورى غافل است و دلش به سبب افزونى نعمت مفتون است و خود درباره ى آينده اى كه به سوى آن رهسپار است اندك مى انديشد،
̶ همانند آن كس كه آرزو بر او چيره شده و هوى و هوس او را فريفته و دنيا بر او تسلط يافته و مرگ بر او سايه افكنده است، همانند آن كس كه گناه خود بسيار مى شمرد و به خطاى خود اعتراف مى كند، همانند آن كس كه پروردگارى جز تو ندارد و جز تواش دوستى نيست و كسى از خشم تواش نمى رهاند و پناهگاهيش جز آستان تو نيست.
̶ اى خداوند، از تو مى خواهم به حق خود كه بر همگان واجب گردانيده اى و به نام مهين تو كه پيامبرت را فرموده اى كه تو را بدان نام تسبيح گويد و به عظمت ذات بزرگوار تو كه نه كهنه مى شود و نه تغيير مى يابد و نه فنا مى پذيرد، كه بر محمد و خاندانش درود بفرستى و مرا به نيروى عبادتت از هر چه هست بى نياز كنى و خوف خويش در دلم افكنى تا محبت دنيا از صحراى دلم خيمه برچيند و مرا به رحمت خود به كرامت و احسان فراوانت بازگردانى.
̶ بار خدايا به سوى تو مى گريزم، از تو مى ترسم، به درگاه تو استغاثه مى كنم به تو اميد مى بندم، تو را مى خوانم به تو پناه مى جويم اعتمادم به توست و از تو يارى مى خواهم به تو ايمان مى آورم و بر تو توكل مى كنم و به جود و كرم تو متكى هستم.